Muğla’nın turistik ve huzurlu ilçesi Datça, doğal güzelliklerinin yanı sıra emektar insanlarıyla da dikkat çekiyor. İlçenin zanaatkar kültürünün son temsilcilerinden biri olan 43 yaşındaki Rıdvan Arslan, tam 26 yıldır Datça halkının ayakkabılarını onarıyor. İlçedeki tek ayakkabı tamircisi olma unvanını elinde bulunduran Arslan’ın hikayesi, hem bir başarı öyküsü hem de kaybolmaya yüz tutmuş mesleklerin hazin bir tablosunu çiziyor. gazeteportal.com.tr olarak, ilçenin bu emektar ustasının yaşamına ve mesleki kaygılarına yakından baktık.

Depremden Kaçış ve Yeni Bir Başlangıç

Rıdvan Arslan’ın Datça serüveni, Türkiye’nin yakın tarihinin en acı olaylarından biri olan 1999 Düzce Depremi ile başlıyor. Aslen Mardin Midyatlı olan ancak o dönemde Düzce’de yaşayan Arslan, deprem felaketinin ardından hayatına yeni bir yön vermek zorunda kalmış. O süreci, talihsiz ama dönüm noktası olan bir dönem olarak nitelendiriyor. Abisinin vesilesiyle Datça’ya gelen Arslan, burada mesleğin inceliklerini öğrenmeye başlamış. Hem eğitim hayatını sürdürüp hem de abisinin dükkanında çıraklık yaparak yetişen usta, bugün ilçenin vazgeçilmez bir simgesi haline gelmiş durumda.

Ambarcı Caddesi’nin Tek Hakimi

Datça’nın işlek noktlarından Ambarcı Caddesi’nde bulunan dükkanında hizmet veren Arslan, sadece ayakkabı tamiriyle sınırlı kalmıyor. Çanta, kemer ve cüzdan gibi deri ürünlerinin onarımını da büyük bir titizlikle gerçekleştiriyor. Yıllardır aynı dükkanda ilçe sakinlerine hizmet sunan Arslan, rakipsiz olmanın getirdiği avantajların farkında. gazeteportal.com.tr mikrofonlarına konuşan Arslan, “Bu işi Datça’da tek başıma yapıyorum. Hiç rakibim olmadı, bundan mutluluk duydum. İnsanlar beni seviyor, ben de insanları seviyorum. İşimi seviyorum, huzurluyum” diyerek, tekel konumunda olmanın kendisine sağladığı huzuru ve müşteri memnuniyetini dile getiriyor.

“Ben Bırakırsam Datça Ayakkabısız Kalır”

Ancak bu rakipsizlik durumu, madalyonun diğer yüzünde derin bir endişeyi barındırıyor. Zanaatkarlığın giderek kan kaybettiği günümüzde, Rıdvan Usta da arkasından gelecek bir nesil bulamamaktan şikayetçi. Mesleğin geleceği konusunda karamsar olan Arslan, gençlerin bu tür el emeği isteyen işlere ilgi göstermediğini vurguluyor. Durumu şu sözlerle özetliyor:

• “Gençler bu işlere ilgi göstermiyor. Okul yok, teşvik yok.”
• “Bir çırağım olsa çok mutlu olurum. Arkamdan bu işi devam ettirecek biri yetişse keşke.”
• “Ben bırakırsam Datça ayakkabısız kalır. Gerçekten üzücü bir durum.”

Sabır ve emek isteyen bu mesleğin, öğrenildiğinde ömür boyu sahibine ekmek yedireceğini belirten Arslan, zanaata sahip çıkılması gerektiğinin altını çiziyor. Datça’da ayakkabı tamirciliği mesleğinin son kalesi olan Rıdvan Arslan, hem işini aşkla yapmaya devam ediyor hem de bir gün yerini devredebileceği bir çırağın yolunu gözlüyor.